In Apeldoorn vond op dinsdag 24 februari 2026 een evenement plaats om stil te staan bij de al 4 jaar durende grootschalige invasie van Rusland in Oekraïne. Het startte in het gemeentehuis in Apeldoorn met een toespraak van Simon Boon, als vertegenwoordiger van de SDG-groep Apeldoorn die het organiseerde (foto’s en video door Peter Vroon). RTV Apeldoorn maakte een reportage.
Burgemeester Ton Heerts nam de microfoon over van Simon, waarna er ook muzikaal werd stil gestaan bij deze trieste mijlpaal. Er was een optreden van de familie Romansky, Rattle and Frost, Aristakes en Thijs van Leer. Ze speelden samen verschillende nummers. Vooral hun versie van The Sound Of Silence kon op veel applaus rekenen.
De groep trok vervolgens naar het ACEC-gebouw waar onder andere Stichting WHOE (Werkgroep Hulptransporten Oost Europa), afgewisseld door muziek, een aantal presentaties verzorgde. Al 33 jaar verzorgt de stichting hulptransporten naar Oost-Europa en vooral naar Oekraïne. De dag ervóór begon het met een actie om levensmiddelen en hygiënische producten in te zamelen zoals rijst, suiker, macaroni, zeep en shampoo. Wil je bijdragen? De actie loopt nog tot dinsdag 10 maart, voor meer informatie kan je naar: www.whoe.nl.
Vertrouwen als basis
De avond werd ook afgesloten in het ACEC-gebouw, met een drietal sprekers. Vita Kovalenko opende de avond met een persoonlijk verhaal over het begin van de grootschalige invasie van Rusland in Oekraïne. Ze sprak over vertrouwen. Het vertrouwen dat verdwijnt in een dictatuur.
Als iemand die formeel geboren is in de Sovjet-Unie, schetste zij hoe dit zich ook langzaam in Nederland ontvouwt. informatie-overload in Nederland niet leidt tot meer helderheid, maar juist tot verwarring. “Waarheid wordt eerst een optie, en vervolgens een mening,” stelde zij. Haar pleidooi was helder: vrijheid vereist voortdurend kritisch denken, vooral in een tijd van polarisatie waar “de ander” snel als vijand wordt gezien. Ze riep op om de waarheid actief te blijven zoeken, als een gedeelde verantwoordelijkheid.
Stichting Lifeline
Na de pauze nam Ronald Kok, namens Stichting Lifeline, het woord. De stichting richt zich op technische projecten zoals het plaatsen van zonnepanelen of het inrichten van een mobiele tandartsenpraktijk, maar komt ook vaak in het land voor andere humanitaire zaken. Zijn stichting richt zich daarbij met name op het oosten, te vaak beschouwd als ‘opgegeven gebied’, terwijl juist daar de nood het hoogst is.
verslag van het front
Ronald had ook een gast meegenomen. Hij stelde ons voor aan iemand die 32 maanden in Donetsk aan het front vocht. Hij deelde zijn ervaringen daar en liet met foto’s en video’s zien hoe heftig het eraan toe gaat. Maar hij vertelde ook over de vriendschappen die daar ontstaan. Vriendschappen met collega’s, die hij soms na de gedwongen korte pauzes van drie dagen die hij moest nemen, nooit meer terugzag.
Een van de zaken die hij had georganiseerd was de inrichting vlakbij het front van een hub voor medisch personeel, waar deze zich konden wassen en eten. Een gigantische uitdaging met drones die elke beweging waarnemen en elk geluidje opvangen.
Hij deelde ook zijn frustratie. Vertelde over het grote contrast tussen West- en Oost-Oekraïne en het gevecht wat zij soms moeten leveren tegen de bureaucratie. ‘Voor elke actie is een stempel nodig’. Iets dat de hulpverlening enorm vertraagt.